Όσα μπορούν να πουν τα μάτια δε θα καταφέρουν οι λέξεις να τα κάνουν να ειπωθούν.
Τα μάτια δεν μπορούν να κρύψουν την αλήθεια, ειδικά όταν το βλέμμα γίνεται διαπεραστικό, επίμονο και διεκδικητικό.
Σε ποια, άραγε, κατηγορία ανήκεις;
Σε ποια, άραγε, κατηγορία ανήκεις;
Σε εκείνους που ξεχωρίζουν το θήραμα και καρφώνουν το βλέμμα τους εκεί, σαν επίδοξος τοξοβόλος με ευθύβολη ευστοχία ή σε εκείνους που όταν νιώθουν δυο μάτια καρφωμένα πάνω τους, προσπαθούν να αποφύγουν την οπτική επαφή, λες κι έχουν να κάνουν με μάγισσα που το ξόρκι της θα τους φυλακίσει;
Ειδικά τα βράδια, που το φως είναι λιγοστό, σε δρόμους, μπαρ και πλατείες, ένα βλέμμα που καρφώνεται πάνω σου είναι ικανό να σε ταράξει, να σε βγάλει απ’ τη ζώνη άνεσής σου, να σε τρομάξει, να σε κομπλάρει, ακόμη, ίσως, και να σε σαγηνεύσει. Τη νύχτα είσαι κάπως πιο ευάλωτος, πιο τρωτός κι αυτό το ξέρει ο δυναμικός αντίπαλος που σε καρφώνει με αυτό το διεισδυτικό βλέμμα.
Μπαίνεις στο μπαρ με την παρέα σου. Η μελωδική μουσική που ακούγεται, σε συνδυασμό με ένα καλό κρασί και τους αγαπημένους σου φίλους, είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεσαι για να τελειώσει η μέρα σου με τη χαλάρωση που έχεις ανάγκη έπειτα από μια άκρως απαιτητική μέρα στη δουλειά. Βολεύεστε στον πρώτο διαθέσιμο καναπέ κι απλώνεστε σαν τσουβάλια από αλεύρι. Η συζήτηση δεν αργεί να ανάψει. Χέρια που κουνιούνται έντονα κάνοντας την κουβέντα σας πιο περιγραφική κι ηχηρά γέλια ντύνουν την παρεΐστικη ατμόσφαιρα.
Κι ενώ όλα κυλούν ήρεμα, ξαφνικά νιώθεις να σε διαπερνά κάτι σαν ρεύμα. Τη γνωρίζεις αυτή την αίσθηση. Μπορεί να την είχες ξεχάσει εδώ και καιρό, καθώς οι έξοδοί σου συρρικνώθηκαν τον τελευταίο καιρό σε απόλυτη αναλογία με τα οικονομικά σου. Όμως δεν παύει να είναι γνώριμη. Βγαίνεις ξαφνικά απ’ το comfort zone σου κι ενώ προσπαθείς να δείξεις πως ακόμη είσαι άνετος στην παρέα, κάτι δε σ’ αφήνει. Με την άκρη του ματιού σου αρχίζεις να διερευνάς αυτό που η διαίσθησή σου έχει κάνει ήδη ξεκάθαρο.
Οι κεραίες σου δεν αργούν να εντοπίσουν την αιτία του «κακού». Ένα βλέμμα, δυο υπέροχα μάτια, είναι εδώ κι ώρα καρφωμένα πάνω σου. Όχι, δεν κομπλάρουν καθόλου όταν συναντάνε τα δικά σου κι επ’ ουδενί δεν αποφασίζουν να χαμηλώσουν. Παραμένουν εκεί, να σε κοιτάζουν με περίσσια επιμονή. Διεκδικούν απ’ το χώρο σου, το χρόνο σου και το δικό σου βλέμμα.
Αυτόματα, σαν να σε έχει διαπεράσει δεύτερο κύμα ρεύματος, γυρνάς απ’ την άλλη. Προσπαθείς να συγκεντρωθείς και πάλι πίσω στο παρεάκι σου και να συμμετάσχεις όσο περισσότερο μπορείς στην κουβέντα σας, προσπαθώντας να μη δώσεις περαιτέρω σημασία. Κάτι έχει αλλάξει, όμως. Οι παλμοί σου έχουν γίνει πιο έντονοι κι αρχίζεις κάπως να ζεσταίνεσαι. Ακόμη κι εσύ ο ίδιος προσπαθείς να καταλάβεις τι είναι αυτό που σου αποσπά την προσοχή και γιατί το σώμα σου εμφανίζει σημάδια ταραχής.
Τι να είναι άραγε αυτό που νιώθεις; Απλή αμηχανία ή κάτι παραπάνω; Μήπως ανασφάλεια; Αναρωτιέσαι τι μπορεί να σκέφτεται το άτομο που συνεχίζει να σε καρφώνει με αυτό το βλέμμα. Μα τι μπορεί εν τέλει να θέλει από σένα; Γιατί τέτοια εισβολή στο χώρο σου; Απ’ την άλλη θέλεις να γελάσεις. Ποια εισβολή; Πώς γίνεται να θεωρείς εισβολέα έναν άνθρωπο που βρίσκεται στην άλλη άκρη του μπαρ; Δε σε ενοχλεί, δε σου μιλάει, δε σε προσεγγίζει. Ανασκουμπώνεσαι. Κάθεσαι πλέον πιο στητά, πιο μαζεμένα. Μα πώς μπορεί ένα βλέμμα να σε κάνει να αλλάξεις στάση σώματος; Πιάνεις τον εαυτό σου να τρίβεις νευρικά τα χέρια σου, καθώς ενοχλείσαι απ’ τις παλάμες σου που ιδρώνουν, ψάχνοντας ακόμη να βρεις τρόπο να το διαχειριστείς.
Γυρνάς το κεφάλι σου, ασυναίσθητα, ξανά σ’ αυτό το βλέμμα. Το βρίσκεις και πάλι εκεί, να σε κοιτάζει αγέρωχο. Ένα ελαφρύ μειδίαμα, ένα αχνό χαμόγελο απ’ τον ιδιοκτήτη του, σε οδηγεί σε περισσότερη αμηχανία.
Γεμάτος αυτοπεποίθηση ο άνθρωπος αυτός, δεν επιτρέπει στον εαυτό του να χάσει το στόχο του. Κι ο στόχος του (τουλάχιστον για απόψε) είσαι εσύ. Στο έχει κάνει ξεκάθαρο απ’ την πρώτη στιγμή. Χωρίς να διστάσει, επιστράτευσε όλη του τη διεισδυτικότητα. Είναι σαν να σε αγγίζει, ίσως και να σε ξεγυμνώνει. Να ακουμπάει μια ακρούλα της ψυχής σου, που είχες καιρό να την ταρακουνήσεις.
Μήπως είναι άραγε στρατηγική; Μια στρατηγική που ως στόχο έχει εσένα κι ένα γενναιόδωρο κομμάτι του εαυτού σου; Το σίγουρο είναι ένα: Τίποτα δε θα τον πτοήσει. Φροντίζει να κάνει αισθητή την παρουσία του, με τον πιο σιωπηλό αλλά συνάμα κραυγαλέο τρόπο. Ήρθε για να μείνει και δε θα σταματήσει έως ότου κερδίσει αυτό το οποίο έχει βάλει στο μυαλό του.
Η ώρα περνάει, η παρέα συνεχίζει με πιο χαλαρή κουβεντούλα. Η ενέργεια έχει αρχίσει να στερεύει, καθώς η κούραση αρχίζει να σας καταβάλλει. Τα γέλια γίνονται χαμόγελα, το κρασί στα ποτήρια οδεύει στο τέλος του. Παίρνεις πρωτοβουλία και ζητάς απ’ τον σερβιτόρο ένα γύρο ακόμη. Η παρέα ενθουσιάζεται, τα χέρια σηκώνονται και τα ποτήρια τσουγκρίζουν στον αέρα. Με την άκρη του ματιού σου βλέπεις ακόμη δυο χείλη να χαμογελούν. Γυρνάς, και σαν υπνωτισμένος απ’ το δυναμικό μαρκάρισμα, χαμογελάς κι εσύ. Ξέρεις, μ’ αυτό το αμήχανο μειδίαμα. Με έκδηλη ταραχή, στρέφεις και πάλι την προσοχή σου στην παρέα.
Μα πόση δύναμη κρύβει ένα βλέμμα; Για δες πόσα μπορεί να κάνει, πόσα μπορεί να πει. Στα μάτια σου κρύβεται η δύναμη. Η διαίσθηση καθοδηγεί. Και τα μάτια εκφράζουν τα πιο μύχια συναισθήματα. Αυτό που άλλωστε μένει στο τέλος είναι ένα ζευγάρι μάτια να σε κοιτούν και δυο χέρια να σε τυλίγουν. Και όταν βρίσκεσαι εκεί, ξέρεις πως έχεις πάρει τη σωστή απόφαση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου