Κι αυτή καλά τα λέει. Μα από καταβολής κόσμου το πρόβλημα ήταν πάντοτε στην εφαρμογή.
Και στην προκειμένη περίπτωση δεν έχουμε καμία εξαίρεση.
Στην πράξη σκαλώνει το πράγμα. Γαμώτο…
Έρωτας. Μπορεί να τον κυνηγάς για χρόνια και να σου ξεγλιστρά μέσα από τα χέρια.
Λάθος επιλογές, λάθος άνθρωποι, λάθος timing. Δεν έχει σημασία.
Απλά κάτι ήταν λάθος. Κάτι δεν κολλούσε όπως έπρεπε. Παράταιρο. Αταίριαστο. Γι’ αυτό κι αποτυχημένο.
Και φτάνεις στα τριάντα φεύγα (φεύγα και μη ρωτάς λεπτομέρειες, δαγκώνει), να ψάχνεις γάτο, ράφι, μα πάνω από όλα λουκέτο για να διπλοκλειδώσεις την έρημη καρδιά σου. Μπας και με το ριζοσπαστικό αυτό τρόπο καταφέρεις να γλιτώσεις τις κακοτοπιές.
Αλλά δε θα σου γίνει το χατίρι…
Είπαμε, υπάρχει κι αυτό το Σύμπαν με την αρρωστημένη αίσθηση του χιούμορ που άλλα προγραμματίζεις κι άλλα σου φέρνει. Κι αν εσύ κλειδώνεις πόρτες και παράθυρα, εκείνο σου στέλνει τον μπελά από τη χαραμάδα.
Και τι μπελά; Δίμετρο και κούκλο.
Κι απόλυτα, τραγικά, σχεδόν καταστροφικά μικρότερο. Περαστικά μας.
Το καλύτερο γιατί δεν το μαρτυράς; Μόλις κάλεσαν την κλάση του στο στρατό. Άντε τώρα στα «γεράματα» να πλέκεις την κάλτσα του στρατιώτη.
Πανωλεθρία. Και που να την ομολογήσεις δίχως φάσκελο;
Από τη μία να σε τρώει το μαράζι του στρατευόμενου σχεδόν «ανήλικου» κι από την άλλη ο φόβος.
Φόβος για σένα, που έχεις το «ταλέντο» να έλκεις τις καταστροφές.
Και δεν είναι καταστροφή το παλικάρι, τι να λέμε τώρα. Μια χαρά είναι. Όλα τα καλά έχει. Αυτή η ριμάδα ημερομηνία γέννησης να ήταν λίγο μεγαλύτερη και δε θα το σκεφτόσουν. Μα δεν είναι. Κι εκείνος βάζει τα χακί κι εσύ τα μαύρα.
Γιατί τον θες, δε χωρεί αμφιβολία.
Αλλά σκέφτεσαι το χάος που χωρίζει την Κάντυ Κάντυ των δικών σου παιδικών χρόνων, από τα Πόκεμον των δικών του. Ευτυχώς τα Χελωνονιτζάκια έχουν αποδειχτεί μαθουσάλες. Προβάλλονται ακόμη…
Όσο για τα στόματα του κόσμου; Που θα ανοίξουν έτσι και πάρουν πρέφα το ειδύλλιο; Ούτε να το σκέφτεσαι δε θέλεις… Εδώ μιλάνε για ασήμαντα. Θα τους δώσεις τέτοιο θεματάκι και δε θα οργιάσει το σύμπαν;
Δεν τρέφεις τέτοιες ελπίδες… Γενικώς οι ελπίδες σου ουρλιάζουν από ασιτία.
Μα γιατί αυτός; Γιατί όχι κάποιος άλλος. Λιγότερο καλός και περισσότερο κατάλληλος;
Αλήθεια, ποιος το ορίζει το κατάλληλος; Εσύ ή οι συμβάσεις;
Κι ίσως εδώ να περιμένεις να ακούσεις όλα αυτά που λέγονται συνήθως. Όλα εκείνα τα ρομαντικά που θέλουν τον έρωτα να γεφυρώνει ή να νικά τα πάντα. Τροπαιοφόρος νικητής.
Μα δε θα στο πω. Δε μου βγαίνει σε αυτή την περίπτωση.
Κι ας ψηφίζω πάντα έρωτα δαγκωτό.
Δε θα σου πω να μην το ζήσεις, αφού το θες. Θα κρατήσω όμως μια αμφιβολία για το κατά πόσο το χάσμα μπορεί να γεφυρωθεί. Όχι στις αρχές που και οι δύο παλεύουν να αποδείξουν πως εκείνοι έχουν δίκιο. Μα πιο μετά… Όταν το μυαλό χαλαρώνει και παύει να προσέχει τα πάντα. Όταν ο εαυτός ξεγυμνώνεται και τα πάντα απομυθοποιούνται.
Όταν η ηλικία φαίνεται.
Όχι στον καθρέφτη αλλά στη συμπεριφορά, στην καθημερινότητα, στην αμείλικτη ζωή.
Ζήσε το αφού το θες. Ζήσε το αφού κάνει την καρδιά σου να χτυπά δυνατά. Κι αν αποτύχει, φορτώσου ένα ακόμη μπαγκάζι στην ήδη σκυφτή σου πλάτη. Μια πλάτη, όμως, που όσο περνούν τα χρόνια αντέχει και λιγότερα.
Αν είναι μια ζωή να ουρλιάζεις στον καθρέφτη και να σε βασανίζει εκείνο το «αν», δοκίμασε το.
Κι όπου βγει. Αν βγει. Και για όσο…
Ζήσε το μα μην τα δώσεις όλα. Εγωιστικό είναι, το ξέρω. Μα κάνε το. Σε πείσμα του εαυτού σου…
Αρνήσου να τα δώσεις όλα, όπως συνηθίζεις χρόνια και χρόνια να κάνεις. Κράτα κάτι και για σένα. Κάτι που θα μπορέσει να σε κρατήσει από τη συντριβή μιας αποτυχίας.
Οι μεγάλες αποστάσεις συνηθίζουν να δημιουργούν μεγάλα προβλήματα. Και τα μεγάλα προβλήματα να μεγαλώνουν τις αποστάσεις. Είναι φαύλος κύκλος.
Είναι κανόνας.
Βέβαια, σε κάθε κανόνα υπάρχει πάντα η εξαίρεση.
Εσύ, όμως, καλό είναι να προχωρήσεις σαν ο έρωτας αυτός να είναι ο πιο σκληροπυρηνικός κανόνας.
Κι αν σου προκύψει εξαίρεση, καλώς να ορίσει.
Λοχαγός ήταν πάντα ο έρωτας μάτια μου. Ποιος τολμάει να μην του χτυπήσει προσοχή;
Έρωτας. Μπορεί να τον κυνηγάς για χρόνια και να σου ξεγλιστρά μέσα από τα χέρια.
Λάθος επιλογές, λάθος άνθρωποι, λάθος timing. Δεν έχει σημασία.
Απλά κάτι ήταν λάθος. Κάτι δεν κολλούσε όπως έπρεπε. Παράταιρο. Αταίριαστο. Γι’ αυτό κι αποτυχημένο.
Και φτάνεις στα τριάντα φεύγα (φεύγα και μη ρωτάς λεπτομέρειες, δαγκώνει), να ψάχνεις γάτο, ράφι, μα πάνω από όλα λουκέτο για να διπλοκλειδώσεις την έρημη καρδιά σου. Μπας και με το ριζοσπαστικό αυτό τρόπο καταφέρεις να γλιτώσεις τις κακοτοπιές.
Αλλά δε θα σου γίνει το χατίρι…
Είπαμε, υπάρχει κι αυτό το Σύμπαν με την αρρωστημένη αίσθηση του χιούμορ που άλλα προγραμματίζεις κι άλλα σου φέρνει. Κι αν εσύ κλειδώνεις πόρτες και παράθυρα, εκείνο σου στέλνει τον μπελά από τη χαραμάδα.
Και τι μπελά; Δίμετρο και κούκλο.
Κι απόλυτα, τραγικά, σχεδόν καταστροφικά μικρότερο. Περαστικά μας.
Το καλύτερο γιατί δεν το μαρτυράς; Μόλις κάλεσαν την κλάση του στο στρατό. Άντε τώρα στα «γεράματα» να πλέκεις την κάλτσα του στρατιώτη.
Πανωλεθρία. Και που να την ομολογήσεις δίχως φάσκελο;
Από τη μία να σε τρώει το μαράζι του στρατευόμενου σχεδόν «ανήλικου» κι από την άλλη ο φόβος.
Φόβος για σένα, που έχεις το «ταλέντο» να έλκεις τις καταστροφές.
Και δεν είναι καταστροφή το παλικάρι, τι να λέμε τώρα. Μια χαρά είναι. Όλα τα καλά έχει. Αυτή η ριμάδα ημερομηνία γέννησης να ήταν λίγο μεγαλύτερη και δε θα το σκεφτόσουν. Μα δεν είναι. Κι εκείνος βάζει τα χακί κι εσύ τα μαύρα.
Γιατί τον θες, δε χωρεί αμφιβολία.
Αλλά σκέφτεσαι το χάος που χωρίζει την Κάντυ Κάντυ των δικών σου παιδικών χρόνων, από τα Πόκεμον των δικών του. Ευτυχώς τα Χελωνονιτζάκια έχουν αποδειχτεί μαθουσάλες. Προβάλλονται ακόμη…
Όσο για τα στόματα του κόσμου; Που θα ανοίξουν έτσι και πάρουν πρέφα το ειδύλλιο; Ούτε να το σκέφτεσαι δε θέλεις… Εδώ μιλάνε για ασήμαντα. Θα τους δώσεις τέτοιο θεματάκι και δε θα οργιάσει το σύμπαν;
Δεν τρέφεις τέτοιες ελπίδες… Γενικώς οι ελπίδες σου ουρλιάζουν από ασιτία.
Μα γιατί αυτός; Γιατί όχι κάποιος άλλος. Λιγότερο καλός και περισσότερο κατάλληλος;
Αλήθεια, ποιος το ορίζει το κατάλληλος; Εσύ ή οι συμβάσεις;
Κι ίσως εδώ να περιμένεις να ακούσεις όλα αυτά που λέγονται συνήθως. Όλα εκείνα τα ρομαντικά που θέλουν τον έρωτα να γεφυρώνει ή να νικά τα πάντα. Τροπαιοφόρος νικητής.
Μα δε θα στο πω. Δε μου βγαίνει σε αυτή την περίπτωση.
Κι ας ψηφίζω πάντα έρωτα δαγκωτό.
Δε θα σου πω να μην το ζήσεις, αφού το θες. Θα κρατήσω όμως μια αμφιβολία για το κατά πόσο το χάσμα μπορεί να γεφυρωθεί. Όχι στις αρχές που και οι δύο παλεύουν να αποδείξουν πως εκείνοι έχουν δίκιο. Μα πιο μετά… Όταν το μυαλό χαλαρώνει και παύει να προσέχει τα πάντα. Όταν ο εαυτός ξεγυμνώνεται και τα πάντα απομυθοποιούνται.
Όταν η ηλικία φαίνεται.
Όχι στον καθρέφτη αλλά στη συμπεριφορά, στην καθημερινότητα, στην αμείλικτη ζωή.
Ζήσε το αφού το θες. Ζήσε το αφού κάνει την καρδιά σου να χτυπά δυνατά. Κι αν αποτύχει, φορτώσου ένα ακόμη μπαγκάζι στην ήδη σκυφτή σου πλάτη. Μια πλάτη, όμως, που όσο περνούν τα χρόνια αντέχει και λιγότερα.
Αν είναι μια ζωή να ουρλιάζεις στον καθρέφτη και να σε βασανίζει εκείνο το «αν», δοκίμασε το.
Κι όπου βγει. Αν βγει. Και για όσο…
Ζήσε το μα μην τα δώσεις όλα. Εγωιστικό είναι, το ξέρω. Μα κάνε το. Σε πείσμα του εαυτού σου…
Αρνήσου να τα δώσεις όλα, όπως συνηθίζεις χρόνια και χρόνια να κάνεις. Κράτα κάτι και για σένα. Κάτι που θα μπορέσει να σε κρατήσει από τη συντριβή μιας αποτυχίας.
Οι μεγάλες αποστάσεις συνηθίζουν να δημιουργούν μεγάλα προβλήματα. Και τα μεγάλα προβλήματα να μεγαλώνουν τις αποστάσεις. Είναι φαύλος κύκλος.
Είναι κανόνας.
Βέβαια, σε κάθε κανόνα υπάρχει πάντα η εξαίρεση.
Εσύ, όμως, καλό είναι να προχωρήσεις σαν ο έρωτας αυτός να είναι ο πιο σκληροπυρηνικός κανόνας.
Κι αν σου προκύψει εξαίρεση, καλώς να ορίσει.
Λοχαγός ήταν πάντα ο έρωτας μάτια μου. Ποιος τολμάει να μην του χτυπήσει προσοχή;
Της Στεύης Τσούτση.