Το μόνο που θέλω από εσένα είναι να υπάρχεις στην ζωή μου.....

Δεν ξέρεις πόσο λυπάμαι για όλα αυτά που δεν τόλμησα να πω μπροστά σου.

Για όλα αυτά που βύθισα βαθιά μέσα μου για να μην καταλάβεις τι νιώθω.
Τα δάκρυα που έχυσα για χάρη σου απλά και μόνο για να ανακουφίσω την ψυχή μου από τον πόνο τον δικό σου και τον δικό μου.

Να ήξερες πόσο φοβάμαι να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου μιλήσω. Τρέμω την στιγμή που θα σε συναντήσω και θα αντικρίσω το πρόσωπό σου ξανά.

Προβολές άρθρου 


Να σε δω να μου χαμογελάς και να μου μιλάς για σένα. Να ρωτάς για μένα.
Και εγώ να αναρωτιέμαι αν είμαι κάποια φαντασιόπληκτη που επινοεί τέτοια ιστορία τόσο μαγική και δυνατή που ταιριάζει απόλυτα στην πραγματικότητα.
Δεν ξέρω πόσο βαθιά ακόμα θα διεισδύσεις μέσα μου και τι θα ανακαλύψεις. Έχεις να μάθεις πολλά όπως και εγώ για σένα. Πόσο λυπάμαι που δεν σε γνώρισα νωρίτερα ή να σε γνώριζα αργότερα και όχι τώρα.

Ταυτόχρονα όμως, μισώ εσένα αλλά και εμένα που σε άφησα να τα διαλύσεις όλα και να με κάνεις συγχρόνως να θέλω να τα αλλάξω. Ωστόσο, μου έδωσες και κάτι πολύτιμο: ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ.
Είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου προσφέρει κάποιος. Θα μου πεις το κάνουν όλοι όσοι σε αγαπούν και σε προστατεύουν αλλά εσύ το θες μόνο από αυτόν τον συγκεκριμένο. Αυτόν που όταν τον βλέπεις φωτίζεται όλος ο κόσμος και η μορφή σου λάμπει από ευτυχία.
Πολύ περισσότερο, όταν ξέρεις πως το ενδιαφέρον, ο θαυμασμός και κάθε χτύπος της καρδιά του ηχεί μόνο για σένα. Για να σε κάνει να γελάς, να ηρεμείς, να διασκεδάζεις.
Αυτά μου έδωσες, μου δίνεις αλλά μου τα παίρνεις πίσω.
Είμαι μπερδεμένη μαζί σου. Δε στο κρύβω.
Από τη μία, σε θέλω πολύ και κοντά μου και από την άλλη θέλω να φύγεις μακριά για να σε ξεχάσω.
Εγώ το προσπάθησα, έφυγα, όμως δεν άντεξα. Η σκέψη σου εγκλωβιζόταν μέρα με την μέρα περισσότερο μέσα στο μυαλό μου και νόμιζα πως θα εκραγώ. Ήρθα πάλι πίσω για να νιώσω καλά και δυνατή.
Και όμως, Δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ.
Νιώθω χαμένη και ξένη για όλους.
Σαν να μην είμαι εγώ. Μπορεί η μορφή μου να μοιάζει με το κορίτσι εκείνο που ήμουν πριν, όμως, η ψυχή μου δεν είναι ίδια. Με φοβάμαι πολύ.
Με τρομάζει η αλλαγή αυτή.
Και ξέρεις γιατί;
Επειδή δεν ξέρω μέχρι που φτάνουν τα όρια μου πια. Τι είμαι ικανή να αντέξω. Έως που θα φτάσω. Την υπομονή που θα κάνω.
Νιώθω ώριμη αλλά όχι καλά. Και με πληγώνει αυτό. Κανείς όμως, δεν το καταλαβαίνει και δεν το βλέπει.
Αντικρίζουν όλοι ένα όμορφο πρόσωπο, χαρούμενο, με διάθεση για ζωή. Αυτό απέχει από την πραγματικότητα. Δεν το δείχνω παρά μόνο το καλύπτω δίχως λαβές για σχόλια. Δεν ξέρω αν εσύ το καταλαβαίνεις και μάλλον δε θα το μάθω. Το μόνο που θέλω από εσένα είναι να υπάρχεις στην ζωή μου.
Έτσι απλά. Και να με αγαπάς όσο μπορείς.
Εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε μόνο το καλό μέσα μας. Υπάρχει και το κακό και δυστυχώς παίρνει μεγάλες διαστάσεις. Εσύ για μένα είσαι και τα δύο. Χαίρομαι που σε συνάντησα αλλά ταυτόχρονα εύχομαι να μην σε ήξερα. Μάλλον καλύτερα να μην ένιωθα αυτά που νιώθω. Να ήμουν όπως πριν.
Κοντά σου αλλά καλά. Τα γύρισες όλα ανάποδα και τώρα καλούμαι να αρχίσω από το μηδέν και να χτίσω τα πάντα από την αρχή. Στα αλήθεια τώρα, πιστεύεις ότι είναι εύκολο;
Έχω περάσει πολλά και όμως νιώθω δυνατή ακόμα. Δε θα επιτρέψω όμως, ποτέ σε κανέναν να μου θυμίσει το παρελθόν και να με βάλει στην διαδικασία να περάσω τα ίδια.
Κάποια στιγμή θα λυγίσω και θα ξεσπάσω και μάλιστα πολύ άσχημα. ΣΕ ΑΓΑΠΩ. Είναι το μόνο αληθινό που μπορώ να σου πω αυτήν την στιγμή και εύχομαι για πάντα. Παρόλα αυτά, δεν ξέρω τι θέλω από εσένα. Το ψάχνω ακόμα. Και Ελπίζω να μην φέρει ολέθριες συνέπειες γιατί δεν θέλω να σε πληγώσω.
Τώρα το γιατί;
Είναι επειδή Αγαπώ τους ανθρώπους και πιστεύω στην καλή τους πλευρά….
Το για πόσο;
Θα το δείξει το ταξίδι μου πάνω στην ζωή…….

Της Νικόλ Παπαδοπούλου.