Τον κάνεις δικό σου και μετά από κάποιο καιρό ξαφνικά…. δεν αντέχεις…
Δεν αντέχεις το ότι είναι τόσο δημοφιλής, ζηλεύεις παθολογικά τον κύκλο του, θες να του βγάλεις αυτά τα υπέροχα μάτια γιατί τα κοιτάνε και άλλες και τρελαίνεσαι που δεν έχει όσο χρόνο θα ήθελες μόνο για σένα γιατί και απόψε δουλεύει.Γιατί λατρεύουμε τελικά αυτό που θα μισήσουμε σε λίγο στον άνθρωπο μας;
Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω αν τελικά η ψυχή μας είναι ένα άθροισμα πληγών κι ανασφάλειας.
Που κρύβεται το μέτρο και ποιος κατέχει τη γνώση του;
Στον έρωτα ίσως η λογική να σταματάει εκεί που ξεκινάει να γίνεται ιδιοκτησιακή…
Πρέπει ο άλλος να σταματήσει να κάνει όλα αυτά που έκανε μέχρι να τον γνωρίσεις ( αν και για αυτά τα πράγματα τον ερωτεύτηκες και εσύ τελικά) επειδή τώρα εσύ μπήκες στη ζωή του…
Οφείλει ο άλλος να είναι συνέχεια της προηγούμενης μακροχρόνιας σχέσης σου ( ναι εκείνος άφηνε τους φίλους του και πήγαινε διακοπές μόνο μαζί σου ) αλλά ξεχνάς ότι εσύ τον ξέρεις μόνο λίγο καιρό το νέο σου έρωτα.
Να δίνεις στον έρωτα χωρίς να απαιτείς να πάρεις κάτι ανάλογο πίσω.
Δεν είναι ισολογισμός η σχέση…
Παθητικό-ενεργητικό και πρέπει να κλείσει με ισοζύγιο πράξεων στο τέλος της χρήσης.
Να δίνεις στον έρωτα γιατί το νιώθεις από καρδιάς και όχι γιατί έχεις την ιδιοτελή ανάγκη να πάρεις πίσω όλα αυτά που θες εσύ .
Να δίνεις στον έρωτα γιατί σε μάγεψε εκείνος και όχι γιατί θες να είναι η συνέχεια του προηγούμενου σου έρωτα που τελείωσε άδοξα.
Να δίνεις στον έρωτα αλλά και να νιώθεις αν ο άλλος είναι έτοιμος να τα δεχτεί.
Να δίνεσαι στον έρωτα αλλά να μην παραδίνεσαι αν δεν είσαι έτοιμος να νιώσεις την απόλυτη αγάπη ή τον απόλυτο πόνο…