Νόμιζες πως ήταν το μαγικό κουμπάκι.
Αυτό που μόλις θα πατούσες, θα γυρνούσες πίσω το χρόνο.
Δε το ήθελα.
Μη μου ζητάς συγνώμη. Πόσες φορές στο έχω πει. Δε θέλω να μετανιώνεις για όσα λες. Τη στιγμή που βγαίνουν απο το στόμα σου, είναι εκείνα ακριβώς που καίγεσαι να πεις.
Γιατί τα κράτησες μέσα σου και τώρα ξεσπάνε.
Προβολές άρθρου 
Μίσησες τον εαυτό σου και σα μικρό παιδί πάλεψες να απολογηθείς. Λες και κατα λάθος έσπασες το βάζο με το γλυκό. Μα δε ρώτησες πως ένιωσα. Δεν ήταν το βάζο που έσπασες τελικά. Ήταν ένα κομμάτι μου.
Πάνω το κεφάλι. Μη σε στεναχωρεί και μη τα βάλεις πάλι με σένα. Αυτό είναι που πάντα σου ζητούσα.
Να μου μιλάς. Να μου μιλάς εσύ.
Δε ζήτησα ποτέ τα μεγάλα λόγια σου. Τα είχα τόσες φορές ακούσει στη ζωή μου. Είδα να γκρεμίζονται πύργοι και παλάτια σε δευτερόλεπτα. Στις πράξεις, θεωρούν, πως κρίνεται ο άλλος.
Κρίμα όμως.
Αν σκεφτείς πως η γλώσσα είναι ο πιο δυνατός μυς του σώματος. Κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει.
Τι έλεγα; Για τα μεγάλα λόγια που κάποτε αβίαστα έβγαιναν απο το στόμα σου. Τι όμορφα και πόσο ιδανικά τα παρουσίαζες όλα. Κάθε σου πρόταση με έβαζε σε ένα παραμύθι.
Δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να μάθω το τέλος. Δε πίστευα πως κάποτε θα υπάρξει. Κάθε φορά, σε κάθε τέλος παραμυθιού, απο μικρή, μουτζούρωνα την τελευταία πρόταση. Όχι, δε ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Προσπάθησα πολλές φορές να σου το πω. Δε θέλω το παραμύθι. Δε ψάχνω τον πρίγκηπα πάνω στο άλογο.
Οι πύργοι και τα παλάτια δε με γοητεύουν.
Και τα όμορφα λόγια. Όχι. Δεν τα ζήλεψα ποτέ.
Ήθελα να είσαι εσύ.
Τις σκέψεις σου να τις φωνάζεις. Πικρές και όμορφες.
Δε με ενδιέφερε αν θα με πλήγωναν. Μου αρκούσε η πραγματικότητα.
Ήθελα να ξέρω κάθε στιγμη τι υπάρχει στο μυαλό σου. Τόσο πεισματάρικα όμως, ποτέ σου δε με άφησες. Από παραμύθια στο ξαναλέω έχω χορτάσει. Έψαχνα κάποιον να μοιραστώ την πραγματικότητα. Να επιδεικνύω σε όλους τη ζωή μου. Να γυρνώ και όλο ικανοποίηση να τους λέω πως η πραγματικότητα μου είναι ομορφότερη απο το όνειρο τους.
Δες τους κι εσύ.
Ψευτοερωτευμένοι σε μια ψευτοζωή με ψευτοαγκαλιές και ψευτοφιλιά. Με τα ηλίθια παρατσούκλια τους και τα γλυώδη πειραγματά τους. Σαφώς, θα το παραδεχτώ, γιατί ξέρω θα με αναγκάσεις. Και εγώ πέφτω με κάτι τέτοια. Όταν η διάθεση σου είναι στα ύψη και θέλεις να με τσατίσεις. Πόσο σου αρέσει να με τσατίζεις ! Θα κάνουμε δυο ηλίθια σχόλια και τέλος. Γιατί κάτι τέτοιο δεν είμαστε εμείς.
Δε μπορεί να σε ικανοποιεί φίλη και φίλε μου αυτό. Δε στηρίζεται και δεν αποδεικνύεται εκεί ο έρωτας. Είναι ηλίθιος όποιος το πιστεύει. Μιλάω για τον έρωτα τον οριτζιναλ.
Ορίτζιναλ, λέω. Γιατί έχουμε γεμίσει με τους άλλους έρωτες. Εκέινους που προέκυψαν γιατί βολεύτηκαν. Είτε γιατί πρέπει να περάσει κάπως ο χειμώνας, βρε φίλε.
Δεν θα γίνουμε έτσι. Δε θα με χάσεις επειδή μου φέρθηκες όπως ένιωσες.
Εσείς ερωτευμένα ζευγαράκια της συμφοράς, μάθετε να μη κρύβετε τίποτα. Να ηρεμείτε τις σκέψεις σας λέγοντας τες στον άλλον. Αλλιώς γίνονται θηρία που δε δαμάζονται και καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμα τους.
Μίσησες τον εαυτό σου και σα μικρό παιδί πάλεψες να απολογηθείς. Λες και κατα λάθος έσπασες το βάζο με το γλυκό. Μα δε ρώτησες πως ένιωσα. Δεν ήταν το βάζο που έσπασες τελικά. Ήταν ένα κομμάτι μου.
Πάνω το κεφάλι. Μη σε στεναχωρεί και μη τα βάλεις πάλι με σένα. Αυτό είναι που πάντα σου ζητούσα.
Να μου μιλάς. Να μου μιλάς εσύ.
Δε ζήτησα ποτέ τα μεγάλα λόγια σου. Τα είχα τόσες φορές ακούσει στη ζωή μου. Είδα να γκρεμίζονται πύργοι και παλάτια σε δευτερόλεπτα. Στις πράξεις, θεωρούν, πως κρίνεται ο άλλος.
Κρίμα όμως.
Αν σκεφτείς πως η γλώσσα είναι ο πιο δυνατός μυς του σώματος. Κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει.
Τι έλεγα; Για τα μεγάλα λόγια που κάποτε αβίαστα έβγαιναν απο το στόμα σου. Τι όμορφα και πόσο ιδανικά τα παρουσίαζες όλα. Κάθε σου πρόταση με έβαζε σε ένα παραμύθι.
Δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να μάθω το τέλος. Δε πίστευα πως κάποτε θα υπάρξει. Κάθε φορά, σε κάθε τέλος παραμυθιού, απο μικρή, μουτζούρωνα την τελευταία πρόταση. Όχι, δε ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Προσπάθησα πολλές φορές να σου το πω. Δε θέλω το παραμύθι. Δε ψάχνω τον πρίγκηπα πάνω στο άλογο.
Οι πύργοι και τα παλάτια δε με γοητεύουν.
Και τα όμορφα λόγια. Όχι. Δεν τα ζήλεψα ποτέ.
Ήθελα να είσαι εσύ.
Τις σκέψεις σου να τις φωνάζεις. Πικρές και όμορφες.
Δε με ενδιέφερε αν θα με πλήγωναν. Μου αρκούσε η πραγματικότητα.
Ήθελα να ξέρω κάθε στιγμη τι υπάρχει στο μυαλό σου. Τόσο πεισματάρικα όμως, ποτέ σου δε με άφησες. Από παραμύθια στο ξαναλέω έχω χορτάσει. Έψαχνα κάποιον να μοιραστώ την πραγματικότητα. Να επιδεικνύω σε όλους τη ζωή μου. Να γυρνώ και όλο ικανοποίηση να τους λέω πως η πραγματικότητα μου είναι ομορφότερη απο το όνειρο τους.
Δες τους κι εσύ.
Ψευτοερωτευμένοι σε μια ψευτοζωή με ψευτοαγκαλιές και ψευτοφιλιά. Με τα ηλίθια παρατσούκλια τους και τα γλυώδη πειραγματά τους. Σαφώς, θα το παραδεχτώ, γιατί ξέρω θα με αναγκάσεις. Και εγώ πέφτω με κάτι τέτοια. Όταν η διάθεση σου είναι στα ύψη και θέλεις να με τσατίσεις. Πόσο σου αρέσει να με τσατίζεις ! Θα κάνουμε δυο ηλίθια σχόλια και τέλος. Γιατί κάτι τέτοιο δεν είμαστε εμείς.
Δε μπορεί να σε ικανοποιεί φίλη και φίλε μου αυτό. Δε στηρίζεται και δεν αποδεικνύεται εκεί ο έρωτας. Είναι ηλίθιος όποιος το πιστεύει. Μιλάω για τον έρωτα τον οριτζιναλ.
Ορίτζιναλ, λέω. Γιατί έχουμε γεμίσει με τους άλλους έρωτες. Εκέινους που προέκυψαν γιατί βολεύτηκαν. Είτε γιατί πρέπει να περάσει κάπως ο χειμώνας, βρε φίλε.
Δεν θα γίνουμε έτσι. Δε θα με χάσεις επειδή μου φέρθηκες όπως ένιωσες.
Εσείς ερωτευμένα ζευγαράκια της συμφοράς, μάθετε να μη κρύβετε τίποτα. Να ηρεμείτε τις σκέψεις σας λέγοντας τες στον άλλον. Αλλιώς γίνονται θηρία που δε δαμάζονται και καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμα τους.
Της Έφης Μπαμπούρη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου