Τι να σου πω, ρε μάτια μου, μέσα από έναν απρόσωπο κόσμο; Όχι. Δεν αρμόζουν σε εμένα, πια, αυτά. Σου είπα να συναντηθούμε. Απλά, χωρίς περικοπές.
Να τα πούμε face to face, αν το θες. Θετική η απάντησή σου. Κι εγώ που είχα μπουχτίσει πια από όλες τις εκτεταμένες, δίχως νόημα, συζητήσεις, ήρθα να σε βρω.
Μπήκα στο μαγαζί που δούλευες. Νωρίς το απόγευμα -πόσο όμορφα, τελικά, τα ανοιξιάτικα απογεύματα.
Δεν κρατήσαμε κανένα πρόσχημα, απλώς σε κοίταξα και με κοίταξες. Ένα «γεια σου» και χαμόγελα αυθόρμητα απ’ τον πρώτο κιόλας εναγκαλισμό. Έλξη, λέγεται.
Κι αν εσύ προσπαθείς να την αρνηθείς, επειδή φοβάσαι, καταλαβαίνω.
Εννοώ, πραγματικά καταλαβαίνω. Βλέπεις απ’ το λίγο που πήρα ως τώρα, από εσένα, αναγνωρίζω κάτι. Ή μάλλον κάποιον. Εμένα. Πρέπει να θέλουμε πολύ κοινά πράγματα εμείς οι δύο. Κι όμως, οι συγκυρίες δε μας ευνοούν.
Επόμενες συναντήσεις μας, μεθυσμένα βράδια και φιλιά ανάμεσα στον όχλο, μες στο σκοτάδι. Ηλεκτρισμός. Περίεργη αίσθηση. Καιρό είχα να αισθανθώ έτσι. Εγώ που έλεγα πως δε θα ξανανιώσω ένταση σε άλλο άγγιγμα. Μου φάνηκε αστείο. Και πραγματικά τώρα γελάω με τον εαυτό μου, που τόσο καιρό σκεφτόμουν έτσι.
Ναι, έχουμε ζωή κι όνειρα να ζήσουμε. Εσύ θες να αφοσιωθείς στην καριέρα σου κι εγώ το ίδιο. Δε θες να πονέσεις. Ούτε εγώ, στ’ ορκίζομαι. Δεν το αντέχουν πλέον οι πλάτες μου. Το σκαρί σου είναι ταλαιπωρημένο από όσους τόλμησαν και πέρασαν, προσπαθώντας να σε γονατίσουν, χωρίς να καταλάβουν τι είσαι. «Πέρασαν και δεν ακούμπησαν», θα έλεγα εγώ. Ψυχή φθαρμένη που ψάχνει να βρει βάλσαμο στον ίδιο της τον εαυτό. Κι εγώ μία απ’ τα ίδια. Κοίτα να δεις, τώρα, που κολλάμε. Πονέσαμε κι οι δύο και βρήκαμε τη δύναμή μας στον ίδιο μας τον εαυτό. Υποθέτω αυτό μας κατατάσσει στους «ολοκληρωμένους» ανθρώπους. Ή μήπως κι όχι; Αλήθεια, πότε ένας άνθρωπος θεωρείται ολόκληρος;
Συναντήσεις που δειλά εννοούσαν «θα ήθελα να αφεθώ, αλλά…». Κάτσε. Το χάνουμε κι ακόμη δεν άρχισε. Τι σημαίνει «αλλά»; Δε χωράνε αμφιβολίες στην έλξη. Πιστεύω το ξέρεις καλά αυτό. Κι όμως, συνεχίζεις να φοβάσαι. Φοβάσαι την επικείμενη απόσταση και τις διαφορετικές ζωές που ακολουθούμε. Το λήγεις πριν καν αρχίσει γιατί φοβάσαι. Φοβάσαι εμένα, εσένα, το ενδεχόμενο να με ερωτευτείς; Δεν ξέρω. Το μόνο που νιώθω είναι πως σκέφτεσαι πολύ.
Σκέφτεσαι πολύ, ρε μάτια μου και στην έλξη δε χωράνε σκέψεις! Χωράει μόνο τρέλα, πόθος, καύλα, η γοητεία του άγνωστου, δύο μάτια που καίγονται για στιγμές γεμάτες τρέλα. Η έλξη είναι τρέλα. Έλα, αφέσου, λοιπόν, παράτα τα χρονοδιαγράμματα. Έλα να σε ακουμπήσω εγώ, με τον τρόπο που μοναδικά ξέρω. Θα δεις, δε θα χάσεις.
Καταλαβαίνω ότι φοβάσαι, μα δε σου ζήτησα δεσμεύσεις. Δεν υφίσταται να κανονίζουμε καταστάσεις. Με ένα γελοίο τρόπο, πολλές φορές, αυτές καθορίζουν εμάς. Ζήτησα την έλξη, όπως εμείς τη νιώσαμε κι όπου στο καλό βγάλει. Όλα τα ήρεμα, χωρίς ηλεκτρισμό, πράγματα, δε μας έβγαλαν πουθενά. Το γνωρίζουμε κι οι δυο.
Δεν μπορείς να αφεθείς, λες. Δε δείχνεις κάτι τέτοιο όταν με αντικρίζεις. Ούτε εγώ δεν το αισθάνομαι, άλλωστε. Γάμα, λοιπόν, την υπερανάλυση κι έλα για ένα ακόμα φιλί. Από εκείνα που μόνο εμείς οι δύο ξέρουμε! Εγώ, πάντως, στο τέλος του φιλιού, χαμογελάω. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Αν αυτό δεν είναι σημάδι χημείας, ε, τότε πες μου ποιο είναι!
Στην έλξη δεν υπάρχουν σκέψεις, μωρό μου. Απλώς καταρρίπτονται. Άσε τις υπεκφυγές, τα «πρέπει» σου κι έλα. Τι κι αν την επομένη ξημερώσει και βρίζουμε θεούς και δαίμονες που κάναμε το «λάθος» να αφεθούμε σε αυτή. Εγώ θα σε αρπάξω για ένα ακόμα φιλί και θα σου πω «Ευχαριστώ που το ζήσαμε».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου