Από την απαρχή του χρόνου ακούγονται τραγούδια, ιστορίες και ποιήματα που εξυμνούν τον έρωτα και την αγάπη.
Δύο τελείως διαφορετικά συναισθήματα, ο έρωτας είναι σαν το μικρό αντιδραστικό αδερφάκι της αγάπης.
Τα τσιμπήματα στην καρδιά, τον κόμπο στο στομάχι, την εμμονή του μυαλού! Ξυπνάς και κοιμάσαι με τη σκέψη του άλλου. Εγωιστικό συναίσθημα ο έρωτας.
Θες να υποφέρει κι εκείνος για σένα, να σε σκέφτεται και να μην μπορεί να συγκεντρωθεί σε τίποτα άλλο. Τον θες ΜOΝΟ για σένα, εύχεσαι να μπορούσες να είσαι πάντοτε και παντού μαζί του και μόνο στην ιδέα κοκκινίζεις.
Περνάνε οι μήνες, περνάνε τα χρόνια και όλα ξεθωριάζουν κάποτε. Και μένεις να αναρωτιέσαι ποιος έλυσε το ξόρκι που σας έδενε.
Γιατί, τώρα, σε κατάσταση σοκ, συνειδητοποιείς πως ο άλλος δεν είναι αυτός που νόμιζες. Να φορούσε τα καλά του και τώρα που κουράστηκε να σου δείχνει την καθημερινή του αλλαξιά; Να έγινε κάτι, που δεν κατάλαβες, και τον ανάγκασε να αλλάξει; Πότε άραγε άρχισε να γίνεται αυτός ο ξένος, που όλα πάνω του είτε σε ενοχλούν, είτε τα βαριέσαι;
Σκέφτεσαι όλα εκείνα που λέγατε τον πρώτο καιρό. Τις υποσχέσεις και τα όνειρα. Νιώθεις τύψεις, καθώς συνειδητοποιείς πως δεν φταίει εκείνος, αλλά εσύ.
Ερωτεύτηκες τον τρόπο που σε κοίταζε, αυτά που σε έκανε να νιώσεις για τον εαυτό σου. Δεν σου είπε ψέματα εκείνος, αυτός δεν άλλαξε, ήταν έτσι πάντα. Εσένα, όμως, δεν σε ένοιαζε να τον μάθεις, ήσουν απασχολημένη χτίζοντας το βάθρο που θα τον στόλιζες. Μετά, έχοντας σχηματίσει τη δική σου αυθαίρετη άποψη για τον χαρακτήρα του, εθελοτυφλούσες κάθε φορά που έκανε κάτι που δεν ταίριαζε με με το πλάσμα που είχες πλάσει. Παραμυθιάστηκες μόνη σου, έπεσες στην παγίδα που ο ίδιος ο εαυτός σου σού έστησε.
Έπειτα, αποφασίζεις ανασηκώνοντας τους ώμους πως δεν πειράζει, θα τον κάνεις εσύ να γίνει όπως θες, αυτό που επιθυμείς εσύ! Καθόλου εγωιστικό. Κάπου εκεί καταλαβαίνει κι αυτός, αν δεν σε έχει προλάβει, πως κι αυτός ζει στην ίδια πλάνη με εσένα τόσο καιρό. Όσο προσπαθείς να τον αλλάξεις, τόσο προσπαθεί και εκείνος να μεταμορφώσει εσένα.
Οι καβγάδες γίνονται όλο και πιο συχνοί ώσπου ο ΄μεγάλος έρωτας’ σας καταλήγει χίμαιρα. Τα συναισθήματα σου ήταν αληθινά, ήταν έρωτας. Απλά, όχι με εκείνον, αλλά με μια καμουφλαρισμένη εκδοχή του μυαλού σου. Δεν ερωτεύτηκες, τελικά, τα μάτια του, αλλά το είδωλο σου που καθρεφτιζόταν τόσο όμορφο μέσα τους.
Σαν τον εφηβικό έρωτα, λένε, δεν έχει. Θα συμφωνήσω, γιατί μεγαλώνοντας μαθαίνεις να αγαπάς. Η αγάπη και ο έρωτας είναι σχεδόν αντίθετα συναισθήματα. Χρειάζεσαι ωριμότητα για να αγαπήσεις διότι προϋποθέτει αυτογνωσία και αυτοαγάπη . Γι’ αυτό και είναι σπάνια η αγάπη. Σε εκείνην, το μόνο που σε νοιάζει είναι να είναι καλά το άλλο σου μισό, δεν χωράνε εγωισμοί. Δεν γίνεται να αγαπήσεις και να μην αγαπηθείς . Δεν χωράνε συγκρούσεις. Το κυριότερο είναι πως αγαπάς κάποιον για όλο του το είναι. Δεν ξαφνιάζεσαι εύκολα, γιατί για να τον αγαπήσεις πρέπει πρώτα να ξέρεις κάθε ανάσα και σκέψη του. Μα, αφού η αγάπη δεν χάνεται ποτέ, οι άνθρωποι αλλάζουν, οι συνθήκες αλλάζουν και η αγάπη αλλάζει μορφές.
Άπαξ και αγαπήσεις όμως, θα αγαπάς τον άλλο για πάντα και ας γυρίσει ο κόσμος ανάποδα, εσύ θα εύχεσαι να είναι ευτυχισμένος και έτσι θα είσαι κι εσύ.
Πηγή: diaforetiko
Σ’ αρέσουν τα άρθρα μας; Στήριξέ τα!!!!! Κοινοποιησέ τα !!!!!Εαν θέλετε να γράψετε και εσείς κάποιο άρθρο μπορείτε να μας το στείλετε στο uhfnewsnow@gmail.com
👉 UHF News © 2017 UHF News Blog All Rights Reserved.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου