Γίναμε δυο ξένοι! Η αγάπη μας έχει πεθάνει εδώ και πολύ καιρό.
Η αγάπη μας είναι στην εντατική διασωληνωμένη με τις ανέφικτες ελπίδες μας και επιθυμίες μας!
Τη βλέπω να κείτεται καταπονημένη, κακοποιημένη, σε κωματώδη κατάσταση και περιμένει να πατήσουμε το κουμπί.
Να της κόψουμε το οξυγόνο για να φύγει ελεύθερη.
Για να φύγει με αξιοπρέπεια. Λυτρωμένη. Πώς μπορείς και δεν πονάς;
Πώς μπορείς και δεν βλέπεις την αγάπη μας να αργοπεθαίνει; Τόσο πολύ σε έχει τυφλώσει ο εγωισμός σου; Τι δουλειά έχει ο εγωισμός ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που αγαπιούνται και αγαπήθηκαν;
Προβολές άρθρου 
Ο εγωισμός γκρεμίζει την αγάπη.
Τη σκοτώνει!
Ο εγωισμός σε καθηλώνει, σε αλυσοδένει και σιγά σιγά βυθίζεσαι στα βρομόνερα του βάλτου της απραξίας του! Βουλιάζεις σιγά σιγά σαν σαπιοκάραβο. Αγάπη μου έχεις βουλιάξει στον βάλτο της κυνικής εγωιστικής σου άμυνας και προκατάληψης! Αγάπη μου φοβάσαι να δοθείς ολοκληρωτικά για να μην απογοητευτείς, ρισκάρεις, ξαναπληγωθείς.
Διάλεξες τον φθοροποιό, σαρκοβόρο και ψυχοφθόρο δρόμο της μετριότητας! Όμως..για εμένα είναι νωρίς για το μέτριο. Η καρδιά μου δεν γέρασε, είναι ακόμη ορθάνοιχτη, είναι ακόμη ευρύχωρη , χωράει και αντέχει ακόμη πολλά. Σε αγαπάω. Σε θέλω. Πεθαίνει η ψυχή μου με τη μέτρια αγάπη σου.
Γερνάει η ψυχή μου με το «σχεδόν αγαπιόμαστε». Είναι πολύτιμη η ζωή μου.
Γι’ αυτό δίνω κλωτσιά στη μετριότητα που με σαπίζει! Έχω ακόμη ψυχή που φλέγεται, που πυρπολείται, που μένει ζωντανή με όλα τα συναισθήματα στο κόκκινο!
Στο πολύ! Όχι, μωρό μου! Δεν το θέλω το «λίγο» σου, ούτε το «ίσως» σου! Δεν θέλω το μέτριο συναίσθημά σου, δεν θέλω την μέτρια αγάπη σου! Θέλω να με αγαπάς πολύ και να σε αγαπάω πολύ! Να με προσέχεις πολύ και να σε προσέχω πολύ! Θέλω να σε φροντίζω πολύ και να με φροντίζεις πολύ!
Θέλω να σε αγκαλιάζω, να σε αγγίζω, να σε χαϊδεύω, να σε γεύομαι, να σε φιλάω πολύ!
Θέλω να κατακτώ κάθε σπιθαμή του κορμιού σου.
Θέλω να σε λατρεύω και να με λατρεύεις! Να σου δίνω και να μου δίνεις αγάπη.
Η μέτρια αγάπη σου με σκοτώνει αργά. Με πνιγεί. Μου κόβει το οξυγόνο μου. Νεκρώνει τη φαντασία μου, φυλακίζει τα όνειρά μου.
Χτίζει οδοφράγματα στον δρόμο γα τα θέλω μου και τα όνειρά μου. Πώς μπορείς να μου λες ότι πρέπει να αρκεστώ στο λίγο σου, όταν εσύ είσαι το πολύ μου;
Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς απλόχερη αγάπη! Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς να δώσω απλόχερα και να λάβω απλόχερα.
Η αγάπη είναι πηγή ζωής για μένα… Το ν’ αγαπάω απεριόριστα, να ποθώ αχόρταγα, είναι η απόδειξη ότι ζω! Με των έρωτα ξορκίζουμε τον θάνατο και τον μαρασμό της ψυχής και του κορμιού μας. Ο έρωτας είναι ο προθάλαμος της αθανασίας! Τρέμει, κρυώνει, έχει παγώσει το σώμα μου!
Το κορμί μου ουρλιάζει μοναξιά! Κλαίει η ψυχή μου για την απέραντη ανεκμετάλλευτη αγάπη που έχει συσσωρευτεί μέσα μου και δεν έχει αποδέκτη! Έχει στερητικό σύνδρομο όλη μου η ύπαρξη!
Είμαι εθισμένη στην αγάπη! Είμαι εθισμένη στην καύλα του κορμιού και της ψυχής μου! Όλο μου το είναι ζητάει τον ακατέργαστο και αυθόρμητο έρωτα.
Έρωτα αβίαστο. Χωρίς δεύτερη και τρίτη σκέψη. Χωρίς ούτε καν πρώτη σκέψη! Είμαι εξαρτημένη, υποταγμένη στον θρασύτατο, στον εισβολέα έρωτα. Που εισβάλει ξαφνικά στην εικονικά «τέλεια» και «τακτοποιημένη» ζωή σου, σαν ανεμοστρόβιλος.
Ουρλιάζει με ματωμένη κραυγή η ψυχή μου, «ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ»!
Αλλά η μετριότητα της αγάπης σου με διώχνει μακριά σου!
Ουρλιάζει η ψυχή μου, «ΦΕΥΓΩ» ενώ θέλω να μείνω κοντά σου. Αργοπεθαίνω. Θελω την αγάπη σου, τη στοργή σου, τον πόθο σου και μου ζητάς να περιμένω… Να περιμένω να με ποθήσεις, να με θελήσεις αργότερα, να σου λείψω αργότερα, να σε έχω αργότερα.Πώς μπορείς να με τοποθετείς σαν εκκρεμότητα στο αρχείο της ζωής σου;
Αν δεν σου αρέσει να είσαι εξαρτημένος μην αγαπάς!
ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ΤΩΡΑ, ΣΕ ΘΕΛΩ ΤΩΡΑ! ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΤΩΡΑ! ΣΗΜΕΡΑ! ΟΧΙ ΑΥΡΙΟ! ΤΩΡΑ! ΟΧΙ, ΔΕΝ μπορώ να περιμένω!
Αρνούμαι να πεθάνω. Αρνούμαι να απεξαρτηθώ από τα ομορφότερα συναισθήματα που υπάρχουν. Την αγάπη, τον έρωτα, την ηδονή, το δόσιμο της ψυχής. Θα παραμείνω πρεζόνι αγάπης και έρωτα.
ΦΕΥΓΩ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ! Σε διευκολύνω! Κάνω αυτό που φοβάσαι εδώ και καιρό να κάνεις εσύ για να μην ξεβολευτείς! Φεύγω πρώτη. Αποχωρώ πρώτη. Πονάει πολύ αύτη η απόφαση… Μου ματώνει τα σωθικά μου… Πονάω! Αιμορραγεί η ψυχή μου! Όμως αρνούμαι να σε έχω στην ζωή μου με το ζόρι!
ΑΝΤΙΟ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ! Για τελευταία φορά έχω μια ανόητη, αδιέξοδη, ανέφικτη ελπίδα. Για τελευταία φορά, σου μιλάω και σε ρωτάω: Η αγάπη είναι η πιο ανόθευτη πρέζα! Είναι η πιο ανώδυνη, αλλά και η πιο επώδυνη εξάρτηση.
Χωρίς την αγάπη έχει στερητικό σύνδρομο η ψυχή σου, το κορμί σου, το μυαλό σου κάθε μέρα!
Μπορείς να γυρίσεις την πλάτη στην αγάπη, στο πάθος, στην καύλα της διψασμένης ψυχής σου;
Εγώ όχι… ΕΣΥ ;
Ο εγωισμός γκρεμίζει την αγάπη.
Τη σκοτώνει!
Ο εγωισμός σε καθηλώνει, σε αλυσοδένει και σιγά σιγά βυθίζεσαι στα βρομόνερα του βάλτου της απραξίας του! Βουλιάζεις σιγά σιγά σαν σαπιοκάραβο. Αγάπη μου έχεις βουλιάξει στον βάλτο της κυνικής εγωιστικής σου άμυνας και προκατάληψης! Αγάπη μου φοβάσαι να δοθείς ολοκληρωτικά για να μην απογοητευτείς, ρισκάρεις, ξαναπληγωθείς.
Διάλεξες τον φθοροποιό, σαρκοβόρο και ψυχοφθόρο δρόμο της μετριότητας! Όμως..για εμένα είναι νωρίς για το μέτριο. Η καρδιά μου δεν γέρασε, είναι ακόμη ορθάνοιχτη, είναι ακόμη ευρύχωρη , χωράει και αντέχει ακόμη πολλά. Σε αγαπάω. Σε θέλω. Πεθαίνει η ψυχή μου με τη μέτρια αγάπη σου.
Γερνάει η ψυχή μου με το «σχεδόν αγαπιόμαστε». Είναι πολύτιμη η ζωή μου.
Γι’ αυτό δίνω κλωτσιά στη μετριότητα που με σαπίζει! Έχω ακόμη ψυχή που φλέγεται, που πυρπολείται, που μένει ζωντανή με όλα τα συναισθήματα στο κόκκινο!
Στο πολύ! Όχι, μωρό μου! Δεν το θέλω το «λίγο» σου, ούτε το «ίσως» σου! Δεν θέλω το μέτριο συναίσθημά σου, δεν θέλω την μέτρια αγάπη σου! Θέλω να με αγαπάς πολύ και να σε αγαπάω πολύ! Να με προσέχεις πολύ και να σε προσέχω πολύ! Θέλω να σε φροντίζω πολύ και να με φροντίζεις πολύ!
Θέλω να σε αγκαλιάζω, να σε αγγίζω, να σε χαϊδεύω, να σε γεύομαι, να σε φιλάω πολύ!
Θέλω να κατακτώ κάθε σπιθαμή του κορμιού σου.
Θέλω να σε λατρεύω και να με λατρεύεις! Να σου δίνω και να μου δίνεις αγάπη.
Η μέτρια αγάπη σου με σκοτώνει αργά. Με πνιγεί. Μου κόβει το οξυγόνο μου. Νεκρώνει τη φαντασία μου, φυλακίζει τα όνειρά μου.
Χτίζει οδοφράγματα στον δρόμο γα τα θέλω μου και τα όνειρά μου. Πώς μπορείς να μου λες ότι πρέπει να αρκεστώ στο λίγο σου, όταν εσύ είσαι το πολύ μου;
Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς απλόχερη αγάπη! Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς να δώσω απλόχερα και να λάβω απλόχερα.
Η αγάπη είναι πηγή ζωής για μένα… Το ν’ αγαπάω απεριόριστα, να ποθώ αχόρταγα, είναι η απόδειξη ότι ζω! Με των έρωτα ξορκίζουμε τον θάνατο και τον μαρασμό της ψυχής και του κορμιού μας. Ο έρωτας είναι ο προθάλαμος της αθανασίας! Τρέμει, κρυώνει, έχει παγώσει το σώμα μου!
Το κορμί μου ουρλιάζει μοναξιά! Κλαίει η ψυχή μου για την απέραντη ανεκμετάλλευτη αγάπη που έχει συσσωρευτεί μέσα μου και δεν έχει αποδέκτη! Έχει στερητικό σύνδρομο όλη μου η ύπαρξη!
Είμαι εθισμένη στην αγάπη! Είμαι εθισμένη στην καύλα του κορμιού και της ψυχής μου! Όλο μου το είναι ζητάει τον ακατέργαστο και αυθόρμητο έρωτα.
Έρωτα αβίαστο. Χωρίς δεύτερη και τρίτη σκέψη. Χωρίς ούτε καν πρώτη σκέψη! Είμαι εξαρτημένη, υποταγμένη στον θρασύτατο, στον εισβολέα έρωτα. Που εισβάλει ξαφνικά στην εικονικά «τέλεια» και «τακτοποιημένη» ζωή σου, σαν ανεμοστρόβιλος.
Ουρλιάζει με ματωμένη κραυγή η ψυχή μου, «ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ»!
Αλλά η μετριότητα της αγάπης σου με διώχνει μακριά σου!
Ουρλιάζει η ψυχή μου, «ΦΕΥΓΩ» ενώ θέλω να μείνω κοντά σου. Αργοπεθαίνω. Θελω την αγάπη σου, τη στοργή σου, τον πόθο σου και μου ζητάς να περιμένω… Να περιμένω να με ποθήσεις, να με θελήσεις αργότερα, να σου λείψω αργότερα, να σε έχω αργότερα.Πώς μπορείς να με τοποθετείς σαν εκκρεμότητα στο αρχείο της ζωής σου;
Αν δεν σου αρέσει να είσαι εξαρτημένος μην αγαπάς!
ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ΤΩΡΑ, ΣΕ ΘΕΛΩ ΤΩΡΑ! ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΤΩΡΑ! ΣΗΜΕΡΑ! ΟΧΙ ΑΥΡΙΟ! ΤΩΡΑ! ΟΧΙ, ΔΕΝ μπορώ να περιμένω!
Αρνούμαι να πεθάνω. Αρνούμαι να απεξαρτηθώ από τα ομορφότερα συναισθήματα που υπάρχουν. Την αγάπη, τον έρωτα, την ηδονή, το δόσιμο της ψυχής. Θα παραμείνω πρεζόνι αγάπης και έρωτα.
ΦΕΥΓΩ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ! Σε διευκολύνω! Κάνω αυτό που φοβάσαι εδώ και καιρό να κάνεις εσύ για να μην ξεβολευτείς! Φεύγω πρώτη. Αποχωρώ πρώτη. Πονάει πολύ αύτη η απόφαση… Μου ματώνει τα σωθικά μου… Πονάω! Αιμορραγεί η ψυχή μου! Όμως αρνούμαι να σε έχω στην ζωή μου με το ζόρι!
ΑΝΤΙΟ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ! Για τελευταία φορά έχω μια ανόητη, αδιέξοδη, ανέφικτη ελπίδα. Για τελευταία φορά, σου μιλάω και σε ρωτάω: Η αγάπη είναι η πιο ανόθευτη πρέζα! Είναι η πιο ανώδυνη, αλλά και η πιο επώδυνη εξάρτηση.
Χωρίς την αγάπη έχει στερητικό σύνδρομο η ψυχή σου, το κορμί σου, το μυαλό σου κάθε μέρα!
Μπορείς να γυρίσεις την πλάτη στην αγάπη, στο πάθος, στην καύλα της διψασμένης ψυχής σου;
Εγώ όχι… ΕΣΥ ;
Της Χρύσας Κατσιτοπούλου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου